Na een goddelijk nasi met saté en wat al niet meer naar achter gewerkt te hebben, overigens onder het genot van een goed kennismakingsgesprek, kon gisteravond de 5e meeting der Neerlandsche community managers beginnen. Het was voor mij de eerste keer dat ik een bijeenkomst mocht/kon meemaken. Het hoe en waarom daarachter is een lang verhaal en dat wil ik jullie besparen. Goed. Misschien is het nog nuttig om te zeggen dat er voor het eerst gebruikt werd gemaakt van een hele fijne ruimte bij Deloitte in Amstelveen.

De hamvraag of het hoofdthema van de avond was het volgende: Wanneer is een community succesvol? Een hoofdvraag die uiteraard naar hartenlust opgedeeld kan worden in deelvragen. Wat ook gebeurde, na de praktijkcase van Deloitte’s Consulting Café, geleid door Rijk van Kooy.

Consulting Café is een pilot en een digitale coffee corner naar voorbeeld van het kenniscafé van Winkwaves. Rijk is de community manager van dit platform dat werd opgestart om de sociale interactie binnen Deloitte te versterken. Rijk noemt de community succesvol en de cijfers uit zijn presentatie lijken dat te bevestigen, maar er ontstaat een discussie. Is er van tevoren bepaald wanneer het een succes is, of is elke mate van activiteit meegenomen?

Rijk noemt vervolgens de rol die Yammer inneemt binnen Deloitte. En de grootte van die rol, ten opzichte van ‘het café’. Die aanzienlijk is. Rijk: “Je ziet maar weinig niet-zakelijke topics op het café, hoewel de vormgeving van het platform  helemaal losgetrokken is van het strakke Deloitte huisstijl.” Die persoonlijke aangelegenheden worden wél besproken op Yammer. Desondanks denkt Deloitte erover om yammer ontoegankelijk te maken omdat het niet inhouse gehost wordt en daarmee schadelijk kan zijn voor de organisatie. Op de vraag waarom Yammer dan niet geïntegreerd wordt, antwoordt Rijk: “dat is alweer een stap verder. (…)Yammer is extreem makkelijk in het gebruik, bij het Consulting Café kan achteraf misschien teveel, je kunt filmpjes en foto’s uploaden, documenten delen, zomaar wat roepen… Voor startende gebruikers is dat misschien wat té veel om je in te verdiepen.” En misschien wil je ook niet socializen op een platform dat je door je werkgever is opgezet, roept een slimmerik uit de zaal. Food for thought.

Vervolgens zetten een aantal mensen wat vragen op grote bruine papieren vellen. En we sloten ons aan bij de vraagstellingen die ons interessant leken. Eén figuur had wel bijzonder veel vragen op papier gezet. Dat triggerde me enorm. Ik ging met dat vel aan de haal.

Onze groep boog zich over vraagstellingen als: waar baseer jij je gevoel van succes op? Is dat actieve leden(groei)? Of is je community succesvol wanneer ‘ie wordt gebruikt waar ‘ie voor is bedoelt? Wanneer het terugkerend bezoek op peil blijft? Of wanneer het concept aanslaat bij de doelgroep, hoe klein ook?

Een andere interessante vraag was de volgende: doe je aan toekomstbeelden? En zo ja, hoe ver plan vooruit? De (ex)community managers van ikki hadden in deze wel een passend voorbeeld. Ikki is begonnen als vacaturebank, maar mede door signalen uit de community omgevormd tot carrière netwerk waar professionals zichzelf kunnen ontwikkelen, profileren en met een nieuw netwerk naar een gewenste baan (in een ander vakgebied) kunnen bewegen. De les die je daaruit zou kunnen trekken is dat je tijdig moeten evalueren wat je doelgroep wil en waar nodig wat bij moet sturen.

Kwesties waar andere groepen zich over hadden gebogen: wat is de toegevoegde waarde van een community voor een bedrijf? En hoe meet je dat? Door middel van een 0-meting vooraf? Maar wat meet je dan eigenlijk? Harold Kip stelt nog een model voor op basis van sterretjes, kudos, diggs of hoe je het ook wilt noemen. Zou een gebruiker jouw platform aan anderen aanbevelen? En zo ja, is dat dan niet veel waardevoller dan het aantal leden?
Waar iedereen het over eens was, was dat je een community niet na een jaar moet weggooien wanneer de cijfers niet indrukwekkend genoeg zijn. “Meten is weten, is zo’n dooddoener”, aldus Kirsten. “Een community is als een bank, die steek je niet na een jaar in de fik, zo trek je ook niet na een jaar de stekker uit een community. Dat is zonde.” Aldus Harold Kip. Fijne bevindingen en one-liners dus.

Waren er ook minpuntjes? Ja. Er hing geen WiFi. Nu heeft elke zichzelf respecterende community manager natuurlijk een smartphone, maar het had toch fijn geweest. En een locatie die iets centraler ligt is ook geen overbodige luxe. Gister moest ik de borrel overslaan en was ik nog pas om half twaalf thuis.

Niet dat dat de pret mocht drukken. Ik had het prima naar mijn zin en heb kennis genomen van een aantal leuke nieuwe communities. Een prima avond dus!